hotel brussel - hotels brussel - stedenreis brussel

	Accommodaties
	Campings
	Groeps- accommodaties
	Hotels
	Kastelen
	Vakantiehuis-Ardennen
	Vakantiehuizen
	Vakantieparken
	Reizen
	Auto vakanties
	Busreizen
	Lastminutes
	Pakketreizen
	Stedentrips
	Treinreizen
	Outdoor
	Weekendje weg
	Vervoer
	Autohuur
	Trein
	Veerdiensten
	Aanbiedingen
	Actuele aanbiedingen
	Vliegtickets
	Vliegtickets

Weer

Webcams
Weer
Reisverhalen
Plattegronden
Fotogalerij

Ardennes Etape - De Ardennen specialist
Ardennes-Etape is de Ardennen specialist en biedt grootste aanbod vakantie huizen, chalets, villa's en luxe groepsaccommodaties in de Ardennen! Bel 0032 80 292 400 of ga naar de website: Ardennes-Etape

Belgie.nl - Steden - Brussel

Brussel

Hotels Brussel
Zoek en boek uw hotel in Brussel: groot aanbod en in elke prijscategorie uw droomhotel in Brussel beschikbaar!

Ga naar: Brussel hotels

Brussel is niet alleen de hoofdstad van België, maar ook van Europa, als het bestuurscentrum van de Europese Unie. Ofschoon België één van de kleinste landen is van Europa, met een oppervlak van 30.500 km2, heeft het een zeer hoge bevolkingsdichtheid. Er wonen circa 10 miljoen mensen, dat is 300 mensen per vierkante kilometer. Brussel is de grootste stad van België, met bij 1 miljoen inwoners. Het is ook de meest bezochte stad en ontvangt ongeveer 6 miljoen bezoekers per jaar, waarvan 70 procent voor zaken. De stad ligt in het centrum van het land in de vruchtbare provincie Brabant. De goede verbindingen maken van Brussel een ideale plaats om andere Belgische steden te verkennen zoals Antwerpen, Gent en Brugge.

Het centrum van Brussel is in tweeën verdeeld. De Benedenstad is historisch gezien het armere deel waar arbeiders en emigranten woonden. Hier bevindt zicht het uitzonderlijke stadshart, de Grote Markt, alsook het cosmopolitische Brouckère-plein en de voormalige arbeiderswijk Marollen. De Bovenstad, waar vroeger de aristocratie gehuisvest was, is een elegante buurt rondom de Warande, een groene oase midden in de stad. Dwars door de bovenstad loopt de Koningsstraat, die eindigt bij het Koninklijk Paleis, waar u de beste kunstmusea van de stad vindt.

Bekijk ook het actuele weer en 14-daagse weersvoorspelling Brussel

- Weer en (14-daagse) weersvoorspelling Brussel

Bezienswaardig
Als hoofdstad van België heeft Brussel natuurlijk een hoop te bieden. Om alle bezienswaardigheden van de stad te bezoeken heeft u meerdere dagen nodig...

Ga naar: Bezienswaardig

Geschiedenis
Al sinds de Middeleeuwen is Brussel het culturele en bestuurlijke centrum van België. Vele malen is de stad het toneel geweest van politieke omwentelingen...

Ga naar: Geschiedenis

Musea
De Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België (Musées Royaux des Beaux-Arts de Belgique) herbergen één van de grootste kunstverzamelingen van Europa...

Ga naar: Musea

Uit eten
Kunst en keuken zijn al eeuwenlang onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dit blijkt alleen al uit de talrijke genrestukken en stillevens van de Vlaamse schilders...

Ga naar: Uit eten

Uitgaan
Voor elf uur ’s avonds valt hier in de discotheken weinig te beleven. De keuze is niet bijzonder groot, maar de disco’s die er zijn behoren tot de Europese...

Ga naar: Uitgaan

Vervoer
Brussel is voor zowel de zakelijke reiziger als de toerist goed bereikbaar, met uistekende lucht-, trein- en wegverbindingen. De toenemende politieke...

Ga naar: vervoer

Wijken
De benedenstad is het commerciële centrum van Brussel: een levendige wijk waar het merendeel van de beste restaurants, winkels en hotels van de stad zit...

Ga naar: Wijken

Winkelen
In Brussel kunt u heerlijk winkelen. Liefhebbers halen hun hart op in de schitterende chocoladewinkels, op markten en in chique modezaken...

Ga naar: Winkelen

Vakantiehuizen, hotels, stedentrips, vakanties in 1 overzicht!

Reisverhaal: Groene Gordeldoor: Mensje van Keulen & Jean-Luc Dehaene
Groene Gordel

De Groene Gordel omarmt wereldstad Brussel met prachtige stukjes natuur, parken, bossen en tuinen. De majestueuze kastelen getuigen van een rijk verleden en gepassioneerde bierbrouwers van goede smaak. Groene vingers en Groene Gordel? Ze horen bij elkaar. Prachtige parken en tuinen bloeien hier soms letterlijk in de schaduw van Brussel. De Nationale Plantentuin in Meise, de Rozentuin van Coloma in Sint-Pieters-Leeuw, het Kasteelpark van Gaasbeek, het Warandepark van Tervuren, het arboretum en de tuinen van het provinciedomein van Huizingen... zijn slechts enkele van de tientallen ‘hoven van plaisantie’ die de Groene Gordel rijk is.

Groene Schatten

Er moet iets aan de hand zijn aan de overzijde van de Franse tuin in park De Drie Fonteinen. Waarom zou Jean-Luc Dehaene, oud-premier van België en burgemeester van Vilvoorde, anders met zo’n kwieke stap, tussen buxus en jonge rododendrons door, eropaf gaan? En waarom is de tuin afgezet en loopt er verder niemand in rond? Dehaene praat met een paar mannen, ze gebaren, buigen zich voorover, en dan zie ik ineens dat ze voor een balustrade staan en dat er enkele zuiltjes aan ontbreken.

De mensen om me heen hebben het tafereel niet in de gaten, ze gaan op in hun conversaties, letten op hun kinderen, genieten van lekkernijen als kaas- of garnalenkroketjes en een pint bier. Het is een ruim terras, met aan de ene zijde de oranjerie, omgebouwd tot brasserie, en aan de andere zijde het uitzicht over de keurige, in geometrische patronen aangelegde tuin met in het midden een ronde vijver. Vroeger kwamen de Brusselaren met de boot over het kanaal naar dit kasteeldomein om er een kriek, geuze of lambik te drinken en een boterham met platte kaas en radijsjes te eten. En ook deze middag hangt er een ontspannen stemming die maakt dat ik wel tot zonsondergang zou willen blijven zitten.

Die ontsnapping uit de herrie en heisa van de stad begon gisteren al, in Tervuren. Ik was van plan meteen het Grote Park te bezoeken, maar toen ik bij een ommetje door het centrum museum ‘Hof van Melijn’ ontdekte, kon ik niet nalaten er binnen te gaan. Het is een klein museum, gewijd aan de schilders van de School van Tervuren, ofwel ‘Belgische Barbizon’. Dat ik in de groene gordel rond Brussel nog zoveel groen zou vinden als op de hier tentoongestelde landschappen, leek me een illusie. Het Slot van Tervuren, waarvan het museum afbeeldingen bewaart, was immers ook al verdwenen. Ik was dan ook verrast dat achter de voor sloop behoede koninklijke stallen en de Sint Hubertuskapel, waar de heilige
in 727 gestorven zou zijn, een park ligt dat inderdaad ‘Groot’ mag heten. Brede lanen, oude bomen, gazons, bloembedden, vijvers, standbeelden, het is zodanig aangelegd dat de flanerende bezoekers aan alle kanten de ruimte kunnen ervaren. Opvallend is het donkere groen van de taxus die op heel wat plekken pronkt, zorgvuldig geschoren tot bollen, blokken, kegels, obelisken, tenten en zelfs huisjes, zoniet boerderijtjes met een heus puntdak. Ze geven aan het park zowel iets statigs als iets komisch.

Het was een slag voor Tervuren dat de Oostenrijkse keizer Jozef II het slot liet afbreken en in zekere zin een zegen dat Koning Leopold II er ter ere van de wereldtentoonstelling in 1897, het tijdelijke Koloniënpaleis liet bouwen. Enkele jaren later werd het, in de stijl van het Petit Palais in Parijs, uitgebouwd tot het Afrikamuseum. Je kunt er een exotisch broodje eten, maar heel wat uitzonderlijker in dit 125 meter lange neobarokke gebouw, zijn de verzamelingen die met Centraal-Afrika van doen hebben. Etnografische voorwerpen, opgezette dieren, talloze insecten – waaronder honderden vlinders –, unieke foto’s. Daarnaast bezit het museum het volledige archief van

ontdekkingsreiziger Henry Morton Stanley, bijgenaamd ‘Sledgehammer’ – de moker – die, in dienst van de weinig zachtzinnige Leopold, het gebied aan de zuidelijke oever van de Congo in bezit nam en Leopoldstad stichtte, het latere Kinshasha. Het is niet allemaal om vrolijk van te raken, maar indrukwekkend zijn de uitstallingen wel en de beelden, hoofdtooien en maskers zijn ronduit prachtig.

“Een paar raddraaiertjes,” zegt Jean-Luc Dehaene als we door De Drie Fonteinen wandelen. “Vervelend. We hebben ons uiterste best gedaan met de restauratie van de tuin, het is namelijk een van de oudste in België. Zondag is de officiële opening. En nu moeten er nieuwe zuiltjes gegoten, daar gaat veel tijd in zitten, hopelijk lukt het nog.” Dan trekt hij een opgewekt gezicht en begint te vertellen over het verschil tussen de Franse en de Engelse landschapstuin in het park. “De Fransen die het strak en symmetrisch wensen, de Engelsen die van het weidse houden, het romantische, u zult het zo dadelijk zien. De landschapsarchitecten wisten voor de restauratie goed uit te leggen wat er allemaal veranderen moest, dat het nodig is dat bomen lucht moeten krijgen bijvoorbeeld en dat het om een park gaat, niet om een bos. Dat heeft problemen gegeven, want mensen houden er niet van als er gekapt wordt.

Maar nu ze zien wat ervan geworden is,
begrijpen ze het wel.”

“Goedemiddag, meneer Dehaene,”
begroet een echtpaar hem.

“Goedemiddag,” groet hij terug.Die begroetingen vinden tijdens de wandeling meermalen plaats, nu eens in het Nederlands, dan weer in het Frans, en alle keren beantwoordt hij ze minzaam.

We slaan een hoek om en hij zegt: “Wel, wat vindt u ervan, is dit niet Engels?” En inderdaad, het golvende grasveld met de quasi achteloos gerangschikte bomen, doet aan Hyde Park denken. Hij gaat op een boom af en zegt verheugd: “Ah, er hangen bordjes aan, dat is dus klaar.” Eik, lezen we. Ook de omvang is vermeld: 301 cm. En even verderop: Linde. We zeggen het hardop. Wilde kastanje. Groene beuk. Rondbladige esdoorn.

Ik vertel hem van mijn bezoek aan Tervuren, hoe ik na het Grote Park het nabijgelegen Arboretum bezocht. Daar hingen eveneens naambordjes aan bomen en wát voor bomen:
reusachtige cypressen en sparren uit Canada, Alaska, Californië, bomen met rokken van zachte naalden, bomen met komkommervormige takken, bomen met namen als mammoetboom en wierookcypres.

“Ça va, bourgmestre?” vraagt een vrouw met een hondje. “Oui, ça va bien, merci.”

Op mijn vraag of hij sommige politici met een boom, struik of onkruid zou kunnen vergelijken, lacht hij, maar hij gaat er niet op in. Dan zeg ik dat ik vanmorgen in Coloma, de schitterende rozentuin in Sint-Pieters-Leeuw, ben geweest en dat elke van die meer dan 3000 rozenvariëteiten een naam heeft. Namen als Rendez-vous, Pompom Blanc Parfait, O sole mio, Robin red breast: een tuin vol poëzie die bovendien heerlijk geurt. Menige roos is naar iemand vernoemd. Matisse. Tijl Uilenspiegel. Louis de Funes. Is hem die eer misschien ook toegevallen? “Nee, maar in China is een orchidee naar me vernoemd.” Binnenkort
moet hij weer naar China. En naar Krakau, Lissabon, Brazilië. Hij heeft een drukke agenda, maar als hij even kans ziet, werkt hij in zijn groentetuin. “Vilvoorde had vroeger door de industrie de bijnaam Vuilvoorde,” zegt hij, “maar verhoudingsgewijs is er nu veel groen.”

Hij is duidelijk trots op het park, wijst glunderend op een kapelletje: “Dat zat eerst helemaal verstopt en kijk eens hoe mooi vrij het nu staat.” Een eind verderop draait hij zich om en wijst: “Je kunt dat kapelleke vanaf hier nu ook zien en kijk, zelfs de kerktoren van Onze Lieve Vrouwe! Dat perspectief, dat is toch mooi, hè.”

We kruipen door een gat in de omheining naar de Franse tuin. “Het verboden pad,” zegt Dehaene en hij gaat me voor naar de vijver. “Ik had er wel een fontein gewild, maar het bleek een zogenaamde spiegelvijver te zijn. Van dichtbij moet je er de omliggende gebouwen in kunnen zien.”

Als nieuwsgierige kinderen buigen we ons naar het wateroppervlak en ja, daar spiegelen zich de oranjerie en het koetshuis. Alleen het derde gebouw, een klein kasteel dat in de Tweede Wereldoorlog ten prooi viel aan een bombardement, kan zich niet meer laten zien. Ter herinnering is op de plaats waar het lag, achter de balustrade met de zuiltjes, een verhoogd, vierkant vlak gemetseld. “Daar zou bijvoorbeeld een orkestje kunnen spelen,” zegt Dehaene. Op het terras bestellen we een Grimbergen. Als de glazen gebracht worden, begint het te regenen en ik steek snel mijn paraplu op om het boven het blonde nat droog te houden. We proosten: “Op het groen!”

Wat is een landgoed zonder een ‘goed’? Er is een geschiedenis aan verbonden, het is een ijkpunt, verfraait het park, geeft het een ziel. Kasteel, abdij, klooster, oranjerie of museum: de meeste van de ruim dertig parken en tuinen in de Groene Gordel hebben zo’n ziel. Neem het Domein van Gaasbeek. Lanen met eeuwenoude bomen, een siertuin, een ommuurde moestuin, scharen zich hier luisterrijk om een wonderlijk kasteel in renaissancestijl dat een geschiedenis
kent van eigenaars van wie de laatste hun kunstminnende sporen rijkelijk hebben nagelaten. Hoewel markies Giammartino Arconati Visconti en zijn echtgenote, de Parisienne Marie Peyrat, in de tweede helft van de negentiende eeuw leefden en de markiezin zelfs pas in 1923 overleed, waan je je in een aantal van de schemerige vertrekken in de middeleeuwen. De meubels, ornamenten, kwetsbare schilderijen en vooral de wandschilderingen in de ridderzaal en de zestiende-eeuwse gobelins met bijbelse taferelen en voorstellingen waarop zigeuners een aantal ondeugden tentoonspreiden, roepen die sfeer makkelijk op. Maar het verhaal dat mijn gids, directeur Luc Vanackere, er tijdens de rondleiding met enthousiasme aan toevoegt, spreekt de verbeelding nog meer aan.

In de slaapkamer van markiezin Arconati Visconti hangt een schilderij waarop haar echtgenoot in oosterse kledij troont op een dromedaris, met achter zich een kleine zwarte jongen. In het kasteel liep hij geregeld in djellaba rond, terwijl zij koos voor de outfit van
Hamlet. Naast die naar het verleden en de oriënt hunkerende romantiek was er evenwel de rauwe werkelijkheid van het feit dat de markies al aan syfilis leed toen hij Marie huwde. Twee jaar later was hij dood. In de blauwe kamer, waar Marie zich met haar gasten onderhield, staat een pronkbed met de spreuk ‘Souvenir et taire’. Herinneren en zwijgen. Misschien slaat het op de last rond de ziekte van de markies, misschien op zijn voorkeur voor jongensschoon, maar het zou ook iets kunnen zeggen over haar vier minnaars. In ieder geval kijk je met een ander oog naar haar boudoir, haar badkamer vol spiegels en haar bibliotheek met de neogotische kasten waar zich, achter een van de deuren, een geheime uitgang bevindt.

Hoe anders zijn de schatten in de Nationale Plantentuin in Meise, een van de grootste tuinen van Europa, waar je uren kunt ronddwalen. Mijn gids, Gert Ausloos, is bioloog. Hij voert me langs inheemse en uitheemse bomen en struiken. Hij attendeert me op magnolia’s, bamboes, een ‘springmeadow’ met korenbloemen en klaprozen. Hij toont me hoe mooi en sierlijk de coniferen zijn die in de jaren zeventig door het opleuken van tuttige tuintjes ten onrechte in ongenade zijn geraakt. Hij laat me voelen hoe het is in een berkenbosje te lopen.

“Bomen en planten zijn zo ongelooflijk interessant,” zegt hij. “Het groeiproces, de voorplanting, de bloemen en vruchten, het almaar produceren van zuurstof, het immense belang dat ze voor ons hebben. Mensen gaan eraan voorbij. Ze hebben een boom in hun tuin, er staan planten in hun kamer, maar wat een boom of een plant werkelijk betekent, beseffen ze doorgaans niet.”

De tuin heeft een kasteel en een oranjerie, maar het hart ligt in het Plantenpaleis dat uit elf kassen bestaat waar honderden planten uit warmere streken groeien en bloeien. Of het nu om de vertederende reuzenbladeren van de Victoria Amazonica gaat of om geraniums die naar pepermunt en chocola ruiken, Gert Ausloos spreekt over ze met iets wat je alleen maar liefde kunt noemen.

Zijn bevlogenheid is zo aanstekelijk dat ik op de terugweg bewondering voel voor alles wat in de berm groeit. En ik denk terug aan de toost die ik met Jean-Luc Dehaene onder de paraplu op zijn park uitbracht, maar die natuurlijk voor alle bomen, struiken en planten geldt: “Op het groen!”
-Mensje van Keulen – Ism: Toerismevlaanderen.nl

Homepage