Reisverhaal Belgie, reisverhalen Belgie

Weer

	Vliegtickets
	Vliegtickets
	Accommodaties
	Campings
	Groeps- accommodaties
	Hotels
	Kastelen
	Vakantiehuis-Ardennen
	Vakantiehuizen
	Vakantieparken
	Reizen
	Auto vakanties
	Busreizen
	Lastminutes
	Pakketreizen
	Stedentrips
	Treinreizen
	Outdoor
	Weekendje weg
	Vervoer
	Autohuur
	Trein
	Veerdiensten
	Aanbiedingen
	Actuele aanbiedingen

Webcams
Weer
Reisverhalen
Plattegronden
Fotogalerij

Ardennes Etape - De Ardennen specialist
Ardennes-Etape is de Ardennen specialist en biedt grootste aanbod vakantie huizen, chalets, villa's en luxe groepsaccommodaties in de Ardennen! Bel 0032 80 292 400 of ga naar de website: Ardennes-Etape

Belgie.nl - Reisverhalen

Reisverhalen België

Voor Belgie.nl zijn wij op zoek naar leuke en mooie reisverhalen. Heeft u uw ervaringen op papier gezet en wilt u deze delen met de lezers van de site, stuur uw reisverslag dan naar info@belgie.nl. Alvast bedankt!

Reisverhaal - Judith Eiselin - Rob Merho

Antwerpse Kempen

Judith en Merho ontmoeten elkaar in de Antwerpse Kempen, een land van buitenpretjes, een streek waar natuur, landschap en recreatie hand in hand gaan. Gretige ﬁetser of enthousiaste wandelaar? De uitgestrekte bossen, parelwitte zandpartijen, abdijen, begijnhoven en verrassende stadjes bieden ontspanning voor elk. Fietsknooppunten en bewegwijzerde wandelingen zijn er in overvloed, charmante eetgelegenheden met eenvoudige streekgerechten en lokale bieren vormen bovendien het ideale decor voor een gezellige pauze.

Tussen paters en abdijen

Het witte zandpad knerpt onder onze voeten, naast mij schrijdt een pater genaamd Ivo voort, in zijn sneeuwwit habijt. Aan mijn andere zijde loopt stripmaker Merho, ‘zeg maar Rob’, wereldberoemd in Vlaanderen met zijn familiestrip Kiekeboe. De strip bestaat al dertig jaar. Hij prijkt dagelijks in de krant en er zijn honderdvijftien albums van. Mehro hoort ernstig toe als de pater het een en ander vertelt en toelicht, maar zijn blik is die van een nieuwsgierige jongen. Wij bevinden ons op het terrein van de Abdij in Mol/ Postel. Hier wonen en werken sinds de twaalfde eeuw de Norbertijner monniken. Voor het eerst van mijn leven ben ik in de Antwerpse Kempen. Het is een ware ontdekkingsreis, in een land vol verhalen. Verhalen die al bestaan én verhalen die ongetwijfeld nog zullen ontspruiten aan deze historierijke grond.

Wij volgen pater Benny. Hij blijft staan voor een van de vele bijgebouwen van de abdij. “Wil u dit ook zien?” Awel, natuurlijk! Met een zwaai gaat de poort open. Voor ons liggen kazen, rechthoekige kazen zo ver het oog reikt. Ze rijpen, sommige voor enkele weken, andere voor jaren. De aanblik én de geur zijn adembenemend. Het is haast onaards stil. Sst, hier groeit smaak. Postel is befaamd om zijn kaas, maar niet alleen daarom. In de abdij worden ook kruiden gekweekt door de paters, zoals ginseng waarmee zalf en tincturen worden gemaakt. In het ‘labo’, de witte ruimte waar dat gebeurt, geurt het al even imponerend als in de kaaszaal. Tientallen groene glazen kruiken staan te glanzen. Ze zijn gevuld met oliën en spannende dranken. Dit is een oord voor vertelsels, denk ik opnieuw, terwijl de kruidige geuren mijn neus prikkelen. Zo te zien is Merho dat met me eens. Zal zijn rondborstige stripheldin Fanny zich binnenkort wellicht in een kruidenlaboratorium wagen? Tijdens een wervelende achtervolging bijvoorbeeld? Zijn mondhoeken krullen op… Er zijn kruiden, er is kaas, maar dat is nog lang niet alles wat de Postelse abdij te bieden heeft. In de bibliotheek doen duizenden in leer gebonden boeken zwijgend kond van de rijke geschiedenis van de abdij, van de orde en van het vlakke Vlaanderenland. Er is een bescheiden expositie van dit rijk boekenbezit in een aantal vitrines. Al even indrukwekkend is het kerkje op het terrein, met zijn sobere Romaanse onderbouw. En ten slotte is er, vlak buiten de muren, een terras waar het vermaarde bier van Postel rijkelijk vloeit. Pater Ivo heft het glas en proost met ons. Beeldend vertelt hij over het onderaardse meer dat de broeders eeuwen lang van water voorzag. Van dat water werd het bier gebrouwen. Hij doet voor hoe het met een soeplepel uit een ton geschept kon worden, mocht er eens een monnik dorst hebben. En hij wil desgevraagd best even zijn kledij toelichten. “Ziet u dit kleine capuchonnetje aan mijn habijt? Het past niet op mijn hoofd, maar het is een handige bergplaats. Voor kleine spulletjes. Zoals sigaren bijvoorbeeld!” Stripmaker Merho en ik zijn op uitnodiging in de Antwerpse Kempen. In twee dagen zullen wij veel moois en inspirerends zien. Voor mij is alles nieuw: de witte paters, het uitgestrekte landschap, de fantastische restaurants en de mooie hotels. Merho is gezegend: zijn huis bevindt zich al sinds jaar en dag in deze streek. Zijn woonplaats Zoersel, middenin het bos gelegen, is misschien wel de allermooiste plaats van de streek. Trotse loofbomen, meest eiken en beuken, zeven het zonlicht in banen langs de lanen die hier het bos doorkruisen. Paarse rododendrons verdringen zich tussen de stammen, als uitgelaten kinderen rond de benen van hun ouders. In het woud bij Zoersel ligt, als een heksenschuur uit een sprookje, het boshuisje van Hendrik Conscience, bekend uit zijn verhaal De Loteling. Hier wuifde de vrouwelijke hoofdpersoon Trien haar geliefde Jan die moest gaan vechten uit. Je ziet het helemaal voor je. Vandaag de dag biedt het boshuisje plaats aan een van de meest idyllische terrassen die ik ooit zag. Ook binnen rond de haard, onder het lage balkenplafonnetje, is het goed toeven. De huidige uitbaters hebben aan de oude sfeer niets veranderd of afgedaan, maar, zo wordt mij verteld, de glazen zijn tegenwoordig schoon. Dat was vroeger anders. De eerdere eigenaar, bijgenaamd ‘de Stopnaald’, en zijn vrouw plachten het glaswerk op te wrijven met een doek die ook in de stal dienst deed, om iets van het vee op te ruimen, als dat zo uitkwam. Vanaf het boshuisje wandel je zo naar het Zoerselse centrum. Schuin voor de kerk van het dorp is een bescheiden vluchtheuvel. Dit is, hoe onvoorstelbaar ook, de plek waar eens de linde stond. De Zoerselse Linde is een beroemde boom. Hij was reusachtig en bood met zijn takken een dak om onder te schuilen voor alle bewoners van het dorp. Volgens Merho verstopten geliefden briefjes in de dikke stam. Misschien had de boom wel toverkracht en begoochelde hij voorgoed het hart van de ander… Helaas moest de reus, zoals dat gaat, op een dag wijken, voor de weg, voor het verkeer. Sindsdien is de boom echter niet weg uit het dorp. De plaatselijke kunstenaars Pol van Esbroeck en Marriët Coppens, inmiddels 95 en 75 jaar oud, hebben de tien meter hoge holle monumentale stam én zijn machtige takken bewerkt tot een beeld dat middenin Zoersel in een paviljoen is geplaatst. Het is een imponerend, geestrijk kunstwerk geworden, waarop heel het verhaal van De Loteling haast als een stripvertelling te volgen is. In de beelden zijn bovendien allerlei oude bewoners van Zoersel te herkennen. Tijdens de Pol- en Marriëtwandeling, bewegwijzerd met borden die de nodige uitleg verschaffen, valt te ontdekken wie wie was, en wat hun middelen van bestaan waren. En dan is er nog een enorm statig wit kruis, dat onverwacht opduikt, zomaar midden tussen de bomen rond Zoersel, op een rotonde. Alweer blijkt een oud verhaal de reden te zijn voor dit wonderlijk sprookjesachtig beeld. Een jongeling ging eens uit wandelen. Het schemerde al, de uilen riepen. Ineens ontwaarde hij op een open plek tussen de bomen een tent. Hij was vermoeid, hij had al lang gelopen, hij besloot er binnen te gaan. Misschien kon hij er even rusten, iets te eten en te drinken bekomen. Maar in de tent trof hij allesbehalve rust! Acht ongeklede vrouwen zaten er bijeen. Na wat wel haast een onrustige nacht moet zijn geweest, ontwaakte de jongeling buiten. De vrouwen waren weg, de tent spoorloos verdwenen. Was het hekserij? Had het gespookt? Bevend over heel zijn lijf kwam de jongeling te Zoersel aan. Nadat de pastoor het gebeurde had gehoord, richtte hij onverwijld een kruis op, op de onheilsplek. En sindsdien, zo wordt verhaald, is in de bossen rond Zoersel geen naakte vrouw meer gezien…

Zo blijkt telken male dat de Antwerpse Kempen vol van verhalen zijn. Als schrijver voel ik mij er thuis. Ik kan me dan ook levendig voorstellen dat de aimabele Merho, die zichzelf eerder ‘verteller’ dan ‘tekenaar’ pleegt te noemen, hier neerstreek. Maar het is niet alleen voedsel voor de geest dat hier geboden wordt. O nee. Merho en ik lunchen in Westerlo, op een prachtig terras, omzoomd door bomen. Het is heerlijk weer zoals steeds, de goudvissen drijven loom in de vijver. Ik verwacht een broodje en een glas melk, gewoon, zoals thuis. Maar alles is hier, zo dicht bij Nederland, anders dan je denkt... “Gans anders,” zoals de Vlamingen zeggen. We krijgen een voortreffelijk diner van drie gangen. Mals kalfsvlees, exquise garnaaltjes en sappig rood fruit belanden op mijn bord. Het eten in deze streek is zo lekker dat je je gewicht in de gaten moet houden. Tijdens de twee dagen ‘lunchen’ we nog een keer voortreffelijk, in een hotel annex restaurant in Kasterlee, en dineren we verbluffend goed, in Turnhout. De regio blijkt meer dan dertig restaurants rijk, allemaal het proberen waard. Zes restaurants horen bij heel goede hotels. Het aantal gezellige kroegen hier is schier ontelbaar en overal wordt heerlijk abdijbier geschonken. Zoals trappist van Westmalle en Postelbier.

Gelukkig is er, alvorens de knoop van je en eten. Op de fiets verkennen Merho en ik de streek. We dromen allebei weg op een jaagpad dat langs een kanaal loopt. In de vroege avondzon lijkt de damp er vanaf te slaan. Twee meisjes overwegen gesmoord giechelend een duik, kleine dieren ritselen in de begroeiing langs de oever. Gelukkig hoeven we nergens te stoppen om op een plattegrond te kijken. De Antwerpse Kempen zijn op een unieke manier bewegwijzerd. Je fietst er langs ‘knooppunten’. Deze nummers, die je tevoren op een label schrijft en aan je stuur hangt, staan duidelijk zichtbaar op palen langs de weg. Sterker nog: je wordt steeds gewaarschuwd als je er bijna bent. “U nadert knooppunt zus-enzoveel” staat er dan. Verdwalen is bijna onmogelijk. Dat is maar goed ook. Als in Merho’s hoofd het idee voor een nieuw stripverhaal groeit, vertelt hij, gaan zijn pedalen zonder dat hij het zelf merkt steeds sneller rond en rond. Hij suist voort zonder te merken dat dit hem vermoeit, dat hij een inspanning levert, hij lijkt te vliegen, puur op zijn verbeeldingskracht. Het is dus maar goed dat hij niet op de weg hoeft te letten! Tijdens de fietstochten in dit gebied ben je dus vrij. Vrij om te denken, te verzinnen, om je heen te kijken. Je weet dankzij het knooppuntennetwerk precies waar je aan toe bent. De keuze voor hoe lang je wilt fietsen ligt open, en ook dat is een groot voordeel. Wie met kleine kinderen fietst, zal bijvoorbeeld minder knooppunten willen aandoen dan een geoefend wielrenner: het is allemaal mogelijk. De wegen en weggetjes zijn stil en schoon. Soms fiets je door de velden, hier en daar doorkruis je een stuk bos of rijd je door een slaperig dorp. Het is erg mooi. Een argeloos eekhoorntje hupst vlak voor je wiel de weg over. Langs de sloten groeien roze pluimen. In een wei steekt een stel voskleurige paarden knaloranje af tegen het helle groen van het gras. Langs het netwerk liggen diverse adressen om uit te rusten, indien gewenst zelfs een hele nacht. Ik slaap zelf in de Priorij van Corsendonk in Oud-Turnhout, alweer een adembenemend historisch oord dat met zijn roestkleurige muren mooi afsteekt tegen al het overdadig groen rondom. De Priorij heeft kamers in diverse prijsklassen, van eenvoudige maar goed toegeruste ‘monnikenkamers’ tot ‘standaardkamers’. Het is goed verzorgd, luxe zonder protserigheid, met gelakte houten vloeren en een strak opgemaakt bed waarin je als in een dure enveloppe slaapt tussen gesteven lakens. Ontbijten kan in een statige zaal met een imponerende schouw rond de haard. En na het ontbijt kun je een duik in het hotelzwembad nemen. Of je kunt weer gaan fietsen. Of je kunt weer bier gaan drinken; het café op het terrein heeft uiteraard het Corsendonk abdijbier op de kaart staan. Ook de wandelaar kan zijn weg gemakkelijk vinden in de Antwerpse Kempen. Naar analogie van de fietsknooppunten zijn er ook ‘wandelknooppunten’. In het gebied rond Kasterlee, Herentals en Retie valt te voet eindeloos rond te dwalen. Dan kom je wie weet wel uit bij de Kabouterberg. In en op deze zandverstuiving groeien dennen waarvan langdurige erosie de wortels heeft blootgelegd. In de wirwar van aldus ontstane kronkels valt met weinig moeite en verbeeldingskracht vast wel een klein rood puntmutsje te ontwaren… Een inspirerend oord voor kinderen en voor volwassenen; bovenop deze berg worden kabouterverhalen verteld. Je kunt hier, bij hotel restaurant de Watermolen, ook kanoën, of elders in de buurt een huifkar of een paard huren, maar daar komen Merho en ik helaas niet aan toe… Het waren twee volle, goed bestede dagen die ik in de Antwerpse Kempen doorbracht. Het is in alle betekenissen van het woord een rijk gebied. Ik kom er vast en zeker – “zeker en vast”, zeggen de Vlamingen – nog eens terug. Er is van alles te doen, voor het hele gezin.
- Judith Eiselin -Duetten.nl