Belgie.NL | Provincies | Vlaanderen | West-Vlaanderen

	Accommodaties
	Campings
	Groeps- accommodaties
	Hotels
	Kastelen
	Vakantiehuis-Ardennen
	Vakantiehuizen
	Vakantieparken
	Reizen
	Auto vakanties
	Busreizen
	Lastminutes
	Pakketreizen
	Stedentrips
	Treinreizen
	Outdoor
	Weekendje weg
	Vervoer
	Autohuur
	Trein
	Veerdiensten
	Aanbiedingen
	Actuele aanbiedingen
	Vliegtickets
	Vliegtickets

Weer

Webcams
Weer
Reisverhalen
Plattegronden
Fotogalerij

Ardennes Etape - De Ardennen specialist
Ardennes-Etape is de Ardennen specialist en biedt grootste aanbod vakantie huizen, chalets, villa's en luxe groepsaccommodaties in de Ardennen! Bel 0032 80 292 400 of ga naar de website: Ardennes-Etape

Belgie.nl - Provincies - Vlaanderen - West-Vlaanderen - Oostende

Oostende

belgie, provincies, vlaanderen, west-vlaanderen, oostende

Oostende heeft een inwoneraantal van ongeveer 72.000 en is de belangrijkste stad aan de kust, vertrekhaven van veerboten naar Engeland, grote vissershaven, drukke jachthaven - in Oostende lijkt de grote wereld ineens vlakbij. Zo elegant als eind 19de eeuw, toen de happy few van Europa hier het casino en de paardenraces bezocht, elkaar ontmoette in de chique villa's en de Belgische koning hier een protserig zomerpaleis liet bouwen, is Oostende nu niet meer. De Visserskaai, de jachthaven en het Wapenplein zijn nu de plaatsen waar de hartslag van de levendige stad het duidelijkst te voelen is. Voor een sfeervolle wandeling bij zonsondergang kunt u het beste naar Weststaketsel, een van de twee lange pieren die de ingang van de haven vormen. In de 'Stad aan Zee' vindt u maar liefst 9 kilometer aan fijne zandstranden, die uitnodigen tot heerlijk zonnebaden en een verfrissende duik in de Noordzee, afgewisseld met een flinke wandeling op de promenade. Maar naast zon, zee en strand heeft de badstad nog heel wat andere troeven.

Bekijk ook het actuele weer en 14-daagse weersvoorspelling Oostende

- Weer en (14-daagse) weersvoorspelling Oostende

Reisverhaal Oostende - Rick de Leeuw & Lucy Loes

Oostende

Oostende is een historische stad die tegelijkertijd ook kosmopolitisch, modern en bedrijvig is. Een stad aan zee. Al generaties lang vinden excentrieke kunstenaars hun inspiratie in Ensors stad en dat merk je zeker ook aan het culturele leven. Koningin der Badsteden, zo wordt Oostende ook wel genoemd, omwille van haar koninklijke verleden en de grandeur die daar nog steeds van afstraalt. Tegelijk ademt Oostende pure nostalgie uit, de maritieme cultuur is nooit veraf. In de bruine visserskroegen, aan de vismijn, in het opgegraven middeleeuwse vissersdorp Walraversijde. Kortom, Oostende combineert een rijk verleden met een moderne blik op de toekomst.

La passion Interdite
Een avondwandeling langs het strand maakt soms dorstig, en drinken maakt vaak hongerig naar meer. Het is vijf uur in de nacht. Ik zit in taveerne De Koekoek. Buiten zucht een vroege zeewind slierten witzand door de Langestraat. Op mijn bord liggen de resten van een halve kip die ik zojuist gegeten heb. Als de ober mijn tafel afruimt, bestel ik een zwarte koffie. Nieuw volk komt binnen. Op de deur van De Koekoek zit geen slot. Oostende is een stad die nooit sluit. Ik reken af en loop naar buiten. De ochtendnevel mengt zich moeiteloos met de mijne. Via de Ensorgalerij kom ik in de Vlaanderenstraat. Op de markt zie ik de kooplieden met hun kramen in de weer. Voor sommigen begint een nieuwe dag.

“Het leven van de vissers is zwaar. Weken aaneen op zee, hard werken, weinig slaap, gevaar, mannen onder elkaar in een ruwe wereld. Als ze na de vangst terug aan wal komen, gaan zevaak eerst hun huiswerk maken, zoalsze dat hier noemen,” vertelt Anja aan het ontbijt. Ze heeft haar herenhuis eigenhandig omgebouwd tot de fraaie bed-and-breakfast waar ik logeer. “En dat hoeft niet noodzakelijkerwijs thuis. Vroeger was deze buurt, het Hazegras, de hoerenbuurt van Oostende. Dit huis deed dienst als bordeel, daarom heb ik het ‘La passion interdite’ genoemd, De verboden hartstocht.” Ik boter een broodje en schenk een grote koffie in. Door de hoge ramen spoelt het zonlicht binnen. De dag begint opnieuw. De man van de fietsenstalling krabt achter zijn oor. “Een fiets, voor heel de dag, dat kost, eh,” hij schuift een lade open en pakt er papier en potlood bij, “dat kost helemaal niets.” Hij lacht en geeft me een sleuteltje. “Als ik even je paspoort mag zien, is dat meer dan voldoende. Met de complimenten van de stad Oostende.” Hij heet Roger en is trots op Oostende. Zijn stad. “Ik ben hier geboren en getogen. Nooit ergens anders gewoond. Af en toe moet ik naar Brussel. Een mooie stad, mijn vriendin woont er, in Sint-Gillis. Ik ken haar via de vriend van mijn buurvrouw. Maar als ik daar ben, wil ik ´s avonds al terug naar hier. Het is de zee die dan begint te trekken, en in Brussel mis ik de mentaliteit van de mensen van hier.”

“Het is de zee die ik mis als ik in het binnenland ben,” zegt Hugo, als ik hem vraag wat Oostende voor hem zo bijzonder maakt. “En de mentaliteit van de mensen hier.” We staan aan zee, bij de Venetiaanse galerijen, ooit aangelegd om de gasten van de koning en natuurlijk de koning zelf uit de wind te houden als ze op weg waren van de koninklijke villa naar de renbaan even verderop. “Ik ben hier in Oostende geboren en getogen. Mijn vrouw is van de Opex, de wijk bij de vuurtoren. Het negerdorp werd dat vroeger genoemd. We hebben daar ooit samen een café gehad, De Welkom. Als de klanten een pint wilden, vroegen ze aan mijn vrouw of ik een pint voor ze kon tappen. Het eerste jaar bestond ik gewoonweg niet voor ze. Lucht was ik. Maar als ze je eenmaal geaccepteerd hebben, gaan ze voor je door het vuur. Zo is Oostende.” Hij grinnikt en steekt een sigaret op. We lopen naar het monument dat Oostende honderd jaar geleden heeft opgericht voor zijn geniale beschermer. In brons gegoten zit Koning Leopold II hoog te paard en wordt in devote adoratie aanbeden door een beeldengroep vol Oostendse vissers en blije Kongolezen. “Die ene Kongolees daar mist een hand,” wijst Hugo me. “Een paar jaar geleden is die er afgezaagd door een actiegroep. Ze willen die hand pas teruggeven als er bij het monument ook iets komt te staan over de koloniale wandaden onder Leopold II. Er zijn toen op de rubberplantages in zijn Kongo handen afgehakt van de slaven die weigerden te werken.” Hij neemt me mee naar een vervallen deurtje in een van de poorten. “Door deze deur ging Leopold II naar zijn minnares. De geheime gang naar Blanche. Iedereen in Oostende wist dat. Ze woonde in die villa daar.” Hij wijst naar een vervallen pand in de duinen. Villa Caroline. Ook een koning heeft zo zijn huiswerk. “Trèsbelle noemde hij haar, zij hem très-vieux. Na zijn dood is ze tot barones benoemd: Barones de Vaughan. Als een kerkrat zo arm is ze gestorven.” Hugo neemt een laatste trek van zijn sigaret en schiet het peukje richting zee. “Zijn vrouw, Maria- Hendrika, heeft het grootste park van de stad naar zich vernoemd gekregen, zijn grote liefde moet het stellen met een achterdeur.”

“Ik ben een echt viswijf,” lacht Lucy Loes. “Geboren en getogen in Oostende. Al bijna tachtig jaar geleden.” We zitten in een visrestaurant en eten garnaalkroketten. “Vroeger had ik een eigen café, met een feestzaal erachter. Daar zong ik elk weekeinde, stampvol was het dan.” Met haar volkse vissersliedjes is ze de laatste jaren dé attractie op de Paulusfeesten, die ieder jaar in augustus in Oostende gehouden worden. Het plein voor de Sint- Petrus-en-Pauluskerk staat dan vol en iedereen zingt met haar mee over haar ´zeekapiting´.
“ ‘t Es al lang geleen, zeg weet je ‘t nog
Daar in de nieuwe zoale,
ze stoend er nog
Ik woaren iedre zundag,
joen keppe meer en meer
Maar ‘s maandags was ‘t weer voaren
en da dee zeer
En achter ‘t laatste dansje,
e je me vastgepakt
Gelijk een kletse mussels,
zo stoenden we geplakt
Je keek gie in mien ogen en ‘t spel begost
En dat e ton mien hertje gekost
Gie zie m’n zeekapiting
En da ga je bluven toe m’n latste zin.”
“Het is de weemoed van de
zeemansvrouw die ik bezing.” zegt
ze. “Die kent elke vrouw hier. En elke man.” Ze bestelt een bruiswater.
“Vroeger lustte ik graag een glaasje wijn,” verontschuldigt ze zich. “Ik zie me nog aan de kop van de pier staan. In 1962 was het. Ik was er heen gegaan om mijn broer uit te zwaaien. Ik had zijn dochtertje meegenomen. Achteraf denk je natuurlijk dat het een voorgevoel geweest is. Vissersvrouwen denken dat vaak. Hun schip moet voor de Engelse kust in een zandgolf terecht zijn gekomen. Nooit meer iets van teruggevonden. Mijn broer was de oudste aan boord, de jongste was zeventien.” Ze schudt haar hoofd, nog altijd lijkt ze het niet te begrijpen. “Niets van teruggevonden. Elk jaar leg ik bloemen bij het monument op het Zeeheldenplein, verderop aan de dijk, een paar honderd meter van mijn eigen standbeeld.”

We lopen de Langestraat uit en komen aan de Visserskaai. “Daar ben ik geboren,” zegt ze en ze wijst in de richting van het station. “Maar dat huis bestaat allang niet meer. Zo veel is weg. Dat is het nadeel van ouder worden. En daar speelden we alle dagen, toen ik klein was.” Ze wijst richting zee. “Daar plukten we de mosselen van onder het staketsel vandaan. ´s Avonds kookte moeder ze dan voor ons. Zo lekker krijg je ze niet meer.” We lopen verder tot bij de vistrap. Een bronzen Lucy Loes staart de ware aan. “Bij de onthulling van het standbeeld van Koning Boudewijn, een paar jaar geleden, zei ik tegen de burgemeester: “Het is toch jammer dat de meeste mensen pas na hun dood een standbeeld krijgen. Dat ze er dan zelf niet meer van kunnen genieten.” “Zo lang zal jij er niet op hoeven te wachten,” antwoordde hij toen. En hij heeft woord gehouden.” Ze kijkt naar haar beeld en lacht in zichzelf. Ik hoef niet te vragen of ze ervan geniet.

Terug in de Langestraat bel ik aan bij het Oostends historisch museum De Plate. “Dit pand was ooit het buitenverblijf van Leopold I,” vertelt Gilbert, nog staand in de deuropening. “En meer nog was het de plek waar zijn ziekelijke vrouw Louise-Marie tot rust kon komen.” Gilbert is lid van de Koninklijke Oostendse heem- en geschiedkundige kring en een enthousiast verteller. “Ze had tbc, en haar was de gezonde Oostendse zeelucht aangeraden. Zonder haar ziekte zou Oostende misschien wel nooit zijn uitgegroeid tot wat het nu is, de koningin onder de badplaatsen. Ze is hier in 1850 gestorven, op de eerste verdieping. Haar sterfbed staat er nog, maar dat zien we straks wel.” Hij laat me vitrines vol schaalmodellen van allerlei vissersschepen zien en vertelt over het leven, vroeger, aan wal. “De vrouwen die met een handkar door de straten gingen om de vis te verkopen, mochten alleen blijven staan als ze klanten hadden. Als ze moe waren, vroegen ze passanten om alsjeblieft even een praatje te maken, zodat ze hun voeten wat rust konden geven. Dat heb ik nog meegemaakt.”

We lopen de trap op. “Napoleon heeft hier nog op deze trap gelopen,” zegt Gilbert. “Dit huis is zijn hoofdkwartier geweest. Hij was bang dat de Engelsen via Oostende zouden binnenvallen en heeft verderop in de duinen een groot fort laten bouwen. Fort Napoleon, dat moet je zeker gaan bekijken.” De hele geschiedenis van Oostende trekt in foto’s, schilderijen, uniformen en verhalen aan mij voorbij. Uiteindelijk komen we boven in de belvedère, een glazen koepel op het dak die een panoramisch uitzicht biedt over de stad. “De koningin zat hier vaak te lezen. En als ze opkeek uit haar boek, kon ze van hieruit de zee zien. Toen stonden die gebouwen daar nog niet.” Gilbert kijkt uit over zijn stad. “Dat heb ik nog meegemaakt,” zegt hij. Ik kijk met hem mee over Oostende en zie het dak van taveerne De Koekoek. Daar verderop moet het monument voor de zeelieden staan. En daar Villa Caroline, en daar, bij het Casino, het monument van koning Boudewijn. En daar, aan de andere kant van de stad, ligt het Hazegras, met La passion interdite en de stalling van Roger waar ik straks mijn fiets moet terugbrengen. En daar de torens van de Sint-Petrus-en-Pauluskerk. Ik bedenk dat het station daar vlak achter ligt en dat de trein die ik straks moet nemen al onderweg is naar hier. En ik voel een warm soort weemoed opkomen, Oostendse weemoed.
- Rick de Leeuw - ISM;Toerismevlaanderen.nl