Belgie.NL | Provincies | Vlaanderen

	Accommodaties
	Campings
	Groeps- accommodaties
	Hotels
	Kastelen
	Vakantiehuis-Ardennen
	Vakantiehuizen
	Vakantieparken
	Reizen
	Auto vakanties
	Busreizen
	Lastminutes
	Pakketreizen
	Stedentrips
	Treinreizen
	Outdoor
	Weekendje weg
	Vervoer
	Autohuur
	Trein
	Veerdiensten
	Aanbiedingen
	Actuele aanbiedingen
	Vliegtickets
	Vliegtickets

Weer

Webcams
Weer
Reisverhalen
Plattegronden
Fotogalerij

Ardennes Etape - De Ardennen specialist
Ardennes-Etape is de Ardennen specialist en biedt grootste aanbod vakantie huizen, chalets, villa's en luxe groepsaccommodaties in de Ardennen! Bel 0032 80 292 400 of ga naar de website: Ardennes-Etape

Belgie.nl - Provincies - Vlaanderen - Limburg

Limburg

De provincie Limburg is een van de vijf provincies van Vlaanderen en een van de tien in België. De provincie Limburg heeft een inwoneraantal van ongeveer 820.000. De huidige provincie komt min of meer overeen met het oude Graafschap Loon, dat in de 11e eeuw voor het eerst wordt genoemd en een leengebied was van het Prinsbisdom Luik. In 1794 werd het graafschap veroverd door de Fransen en vervolgens viel het tot 1814 bestuurlijk onder het departement van de Nedermaas. Na het Congres van Wenen in 1815 ontstond een nieuwe staat, het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, waarin de huidige Vlaamse en Nederlandse provincie Limburg een eenheid gingen vormen. De nieuwe provincie kreeg van Koning Willem I de naam Limburg, naar het oude Hertogdom Limburg. Toen België zich in 1830 afscheidde, kwam heel Limburg (met uitzondering van Maastricht) onder Belgisch bestuur. Als gevolg van het scheidingsverdrag tussen Nederland en België werden in 1839 beide Limburgen officieel gescheiden en ging het oostelijk deel terug naar Nederland. Van alle Vlaamse provincies is Limburg verreweg de groenste. U kunt er heerlijke fiets- en wandeltochten maken.

Steden en dorpen in de provincie Limburg:

Beringen

Bilzen

Bocholt

Borgloon

Bree

Diepenbeek

Dilsen-Stokkem

Genk

Gingelom

Halen

Hamont-Achel

Hasselt

Heers

Herk-de-Stad

Heusden-Zolder

Hoeselt

Kinrooi

Kortessem

Lanaken

Leopoldsburg

Lommel

Lummen

Maaseik

Maasmechelen

Meeuwen-Gruitrode

Neerpelt

Opglabbeek

Overpelt

Riemst

Sint-Truiden

Tessenderlo

Tongeren

Wellen

Zonhoven

Reisverhaal Voerstreek Guido Sweron & Aart Zeeman

Voerstreek

Aart en Guido treffen elkaar in het pittoreske Voeren, een vergeten stukje Vlaanderen waar de tijd geen vat op lijkt te hebben. Zes pittoreske dorpjes koesteren zich in een prachtig heuvellandschap van uitgestrekte bossen, weilanden, holle wegen, kabbelende riviertjes, kapelletjes, kastelen en dassenburchten. Dit is dé Limburgse wandelregio bij uitstek. Je proeft er ook volop van de lokale gastronomie, van forel, stroop en Voerense wijn, van een straffe pint of een stevige borrel in één van de gezellige herbergen en cafeetjes.

“Dromen mag van God” – de ziel van de Voerstreek
Op welk moment m’n heimelijke droom precies is geboren, wil mijn geheugen niet meer prijsgeven. Het moet ergens aan het eind van de vorige eeuw geweest zijn. Op de weg terug van een heftig verblijf in Bosnië. Ik slinger met mijn Limburgse vriend en cameraman via België terug naar Nederland, langs borden met betoverende namen. ’s Gravenvoeren, Sint-Pieters-Voeren en Sint-Martens-Voeren. De Franse equivalenten zijn beklad, of andersom. Archaïsche restanten van een strijd uit vervlogen tijden. De rust en ruimte in deze streek doet mij, na de ingrijpende ervaringen van het strijdtoneel, dagdromen van een langdurig verblijf in deze authentieke omgeving. Je ruikt en voelt aan alles dat de tijd hier ruim de tijd heeft genomen, dat de ziel van het gebied nog niet is aangetast door de onvermijdelijke vooruitgang. Het imponerende landschap heeft als een onzichtbare hand het gejaag en gejakker van buren in Nederland en België een onverzettelijk halt toe geroepen. Maar zoals zo vaak met dromen, eenmaal terug in de dagelijkse realiteit vervaagt hij tot een mooie herinnering.

Jaren later komt de droom plotseling weer tot leven. Op initiatief van Toerisme Vlaanderen stuit ik op de ziel van de Voerstreek in persona, de man bij wie Voeren door de aderen stroomt: Guido Sweron. Een wandelende encyclopedie die met hartstocht kan vertellen over zijn grote passie. Hij stelt voor om mij, samen met m’n geliefde, door ‘zijn’ gebied te loodsen en ons de magie van de Voerstreek aan den lijve te laten ondervinden. Een onderdompeling in rust en ruimte, in drank en spijs schijnt de meest geëigende manier te zijn om verliefd te worden op het uitzonderlijke stukje Vlaanderen. Er is maar weinig overtuigingskracht voor nodig om mij een paar grote kruisen in de agenda te laten krassen.

De voormalige geschiedenisleraar en kenner bij uitstek van de Voerstreek vermoedt waarom we zo’n geluk hebben met het prachtige voorjaarsweer: “Ge hebt zeker heel wat eieren naar de Clarissen gebracht.” Ik ben me van geen kwaad bewust en bevestig in alle onwetendheid zijn veronderstelling. Sweron heeft mijn antwoord niet echt nodig en legt uit dat ‘Eieren voor Klaarke, goed weer betekent voor het paarke’. Het is het begin van een stroom aan wetenswaardigheden die ‘Mister Voeren’ gretig over een dankbaar gehoor uitstort. Ik zuig alle informatie op, kan niet genoeg horen wat zich links en rechts van de uitgesleten paden met het Vaalser groenzand van wandelroute V3 voltrokken heeft. En zich nog iedere dag voltrekt.

Urenlang slenteren we langs velden en wegen door een imponerend landschap en overal weet Sweron antwoorden op vragen die ik niet eens kan bedenken. Als we bij de opening van een dassenburcht staan, wordt ons duidelijk dat Voeren de hoogste concentratie van die burchten heeft, waarin meer dan 200 dassen leven. “Nee, die krijg je niet te zien,” waarschuwt Sweron, “dan moet je heel erg vroeg opstaan en heel stil zijn want de das is erg schuw.” Nog vroeger opstaan is voor mij niet echt een aanlokkelijk perspectief. Zeker niet met de aangezegde maaltijden met streekproducten en dranken. Ik hecht opeens opvallend veel waarde aan de belofte dat de ‘panda van Vlaanderen’ ook te zien is in het Bezoekerscentrum Voerstreek. Opgezet, dat dan weer wel, maar voor mij is dat ruimschoots voldoende.

Onze weg kruist alweer met die van de volgende beschermde diersoort: de wijngaardslak.
“Het is niet alleen een prachtig dier maar ook nog ‘s erg lekker. Dat is dan ook een van de grootste bedreigingen: het dier dreigt slachtoffer te worden van plunderende Zuid-Europeanen, die het als lekkernij massaal wegstropen,” stelt Sweron gelaten vast. Maar mij dunkt dat de stropers door het optreden van natuurwachten inmiddels kennelijk voldoende afgeschrikt zijn, want de sintels zijn niet van de lucht. Overal ontwaren we de slijmerige diertjes in hun bevallige huisjes, die zich in een benijdenswaardig tempo over de befaamde holle wegen van de Voerstreek voortbewegen.

Wij moeten er intussen flink de sloffen inzetten om op de afgesproken tijd aanwezig te zijn bij Jetteke. Hoewel, op tijd – waarom ook alweer? De eigenaresse van het piepkleine winkeltje in Veurs lijkt van geen tijd te willen weten. Als ik de deur van haar winkeltje openzwaai, waan ik me weer in mijn jeugd. Toen mijn moeder me nog naar de grutter stuurde om een pond havermout te kopen. Met een soepele beweging liet de kruidenier de granen uit de houten vakken met zo’n mooie metalen schep in de bruine papieren zak verdwijnen. Het was het tijdsgewricht waarin de kruidenier met duizend dingen nog niet het geringste vermoeden had van de dreiging opgeslokt te worden door grootgrutter Albert Heijn. Bij ons hebben die kleine kruideniers inmiddels vrijwel allemaal het loodje moeten leggen. De winkel van Jetteke is altijd open en zeke rals de gasten toe zijn aan een Voerdrupke, jenever met sleedoornbessen. “Die blauwe sleedoornpruimpjes maken het drankje zo bijzonder,” legt Sweron uit. “Die zijn eigenlijk heel wrang totdat de vorst er overheen gaat. Dan moet je ze ook binnen een week plukken. In combinatie met jenever wordt het een goddelijk drankje.” Als ik van Jetteke een glaasje met het koele drankje krijg aangereikt, weet ik dat er niets te veel beloofd is. Hier moeten zeker een paar flesjes worden aangekocht om eenmaal thuis het gevoel van de Voerstreek weer naar boven te halen.

Gelaafd banjeren we verder. Langs de rustieke verzameling vakwerkhuizen. Door een golvend weidelandschap met houtwallen, meidoornhagen en hoogstam fruitbomen. Met het geruis van bronnen, beekjes en de Voer zelve als trouwe metgezel. Soms raken we het sonore geluid, even kwijt, maar het duikt altijd weer op. Zoals bij de voormalige commanderij van de Duitse Orde in Sint-Pieters-Voeren, het kroonjuweel van het rijke Voerense erfgoed. Een imposant kasteel dat op een nieuwe bestemming wacht.

In de lucht boven ons jaagt een koppel kraaien een al te opdringerige buizerd uit hun territorium. We trekken verder langs de wijngaarden waar de Chardonnay, de Pinot Noir en Auxerrois voorzichtig hun eerste vruchten hebben gevormd. Langs de appelgaarden waar de voorjaarsbloesem zich langzaam heeft omgetoverd tot een pril appeltje. Als deze appeltjes tot volle wasdom zijn gekomen, vallen ze hopelijk in handen van Jean-Marie Ernon, die er met engelengeduld een voortreffelijke appelwijn van zal toveren. In zijn zonovergotene achtertuin aan het historische kerkplein van ’s Gravenvoeren maakt hij ons deelgenoot van zijn grote droom: de mooiste appelwijn van de Voerstreek. Al vele jaren is hij in de kelders van het monumentale familiehuis bezig met de productie van appelwijnen die het niveau moeten gaan halen van de wijn van druiven. “Ach, dromen mag toch van God?,” zegt de beminnelijke pomoenoloog, “De wijn van appels hoeft echt niet onder te doen voor het vocht dat uit de druiven geperst wordt.”

Om zijn gelijk te bewijzen, schenkt hij Guido en mij een op eiken vat gerijpte Nagafu 12 uit 2004 in. Prachtig om te zien met hoeveel zorg en toewijding Ernon zijn appelwijnen laat proeven. Hij ontkurkt de fles met rituelen, die ik ken van een wijnproeverij die ik ooit es heb bezocht. Ruiken aan de fles en het etiket op de proever gericht. Eerlijk gezegd ben ik vinologisch gezien een barbaar. Mijn kennis van wijnen gaat niet veel verder dan de simpele keuze: lekker of niet. Ik doe mijn ogen even dicht om me te concentreren op de eerste slok appelwijn uit de Voerstreek. Het voelt alsof ik een mooie Chardonnay over de tong laat glijden. Een heerlijke appelwijn, die weinig herinneringen oproept aan het klein kind van mijn vader in de voetbalkantine kreeg. Als ik de ogen weer open doe, ben ook ik er zeker van: dromen mag van God. De appelwijn krijgt dus het predikaat ‘lekker’.

Onze trektocht door het droomland van Voeren nadert de finish. Op de valreep heeft Guido Sweron nog een zware etappe in petto. Een drank- en eetgelag met streekproducten. En waar kan dat beter dan bij herberg Moeder de Gans. Het etablissement in Teuven ademt de geest van jaren her, maar de kwaliteit is zeer bij de tijd. Hoewel er vast en zeker een professionele organisatie achter steekt, ben je hier geen nummer, maar een gast die het naar zijn zin moet hebben. Welnu, dat heb ik, want dat voel je. Zeker met een zeldzaam mooi trappistenbiertje en een lekkere salade de Val-Dieu.

Ik raak in gesprek met uitbater Rogier. Geen prototype van een rondborstige herbergier op leeftijd, maar een slanke dertiger met staart. Na zijn militaire dienstplicht als kok in voormalig Joegoslavië komt hij terug in Nederland en heeft, na alles wat hij tijdens de oorlog heeft meegemaakt, weinig zin meer in de liflafjes van de deftige restaurants in Maastricht. Hij begint samen met z’n partner een herberg in de achttiende-eeuwse vakwerkboerderij aan het oude dorpspleintje van Teuven. Na een paar sleedoornjenevertjes komen we natuurlijk te spreken over die afschuwelijke ervaringen in Bosnië. Het kamp waar hij gelegerd lag, is de plek vanwaar ik destijds met mijn Limburgse cameraman huiswaarts trok. Op weg naar een droom, naar die eerste vluchtige kennismaking met de Voerstreek.

Als ik de auto op het pad bij ons onderkomen in de achteruit zet, moet ik onwillekeurig terug denken aan dat prachtige vakwerkboerderijtje dat we onderweg zijn tegengekomen. Het schijnt ooit bewoond te zijn geweest door Bram Vermeulen. Een idyllische omgeving, die de gedachten aan een eigen pastorale plek weer naar boven stuwt. Ik zou eigenlijk ook in deze landelijke omgeving zo’n onderkomen willen hebben, om de geest van de Voerstreek regelmatig aan te kunnen raken.

“Als je krijgt wat je wilt, is het verlangen stuk,” gaf mijn moeder me ooit als wijze overweging mee. Ik geef mijn verstand de voorrang om de droom over een vaste stek in de Voerstreek weer naar de achtergrond te kunnen dringen. Maar het is zeker geen afscheid voor altijd. Guido Sweron heeft me in aanraking gebracht met de ziel van de Voerstreek. Ik zal op enig moment weer eieren moeten gaan rapen voor de zusters Clarissen. Al was het alleen al omdat de bodem van de fles Voerdrupke mit Sjlieekreke van ons aller Jetteke eenmaal terug in de Lage Landen, angstig snel in zicht raakt.
- Aart Zeeman – Ism; Toerismevlaanderen.nl