Belgie.NL | Provincies | Vlaanderen

	Accommodaties
	Campings
	Groeps- accommodaties
	Hotels
	Kastelen
	Vakantiehuis-Ardennen
	Vakantiehuizen
	Vakantieparken
	Reizen
	Auto vakanties
	Busreizen
	Lastminutes
	Pakketreizen
	Stedentrips
	Treinreizen
	Outdoor
	Weekendje weg
	Vervoer
	Autohuur
	Trein
	Veerdiensten
	Aanbiedingen
	Actuele aanbiedingen
	Vliegtickets
	Vliegtickets

Weer

Webcams
Weer
Reisverhalen
Plattegronden
Fotogalerij

Ardennes Etape - De Ardennen specialist
Ardennes-Etape is de Ardennen specialist en biedt grootste aanbod vakantie huizen, chalets, villa's en luxe groepsaccommodaties in de Ardennen! Bel 0032 80 292 400 of ga naar de website: Ardennes-Etape

Belgie.nl - Provincies - Vlaanderen - Antwerpen

Antwerpen

De provincie Antwerpen heeft een inwoneraantal van ongeveer 1,7 miljoen en is een nijvere, welvarende regio. Verdeeld in drie bestuurlijke arrondissementen, Antwerpen, Mechelen en Turnhout, telt de provincie zeventig gemeenten die samen ongeveer 2.867 km² beslaan. De provincie Mechelen is één van de dichtstbevolkte regio's ter wereld. De op export gerichte economie van Antwerpen kan dus bogen op een groot en rijk hinterland. Na de Tweede wereldoorlog heeft de combinatie van Vlaamse werkkracht en de inbreng van toonaangevende buitenlandse bedrijven de Antwerpse economie tot één van de sterkste ter wereld doen uitgroeien.

antwerpen, hotels, stedenreizen, busreizen, belgie

De provincie scoort op diverse terreinen. Door haar geografisch gunstige ligging, in het hart van de Europese Gemeenschap, temidden de belangrijkste West-Europese industriegebieden, vormt zij niet alleen de strategische poort naar Europa, maar eveneens naar Noord-Afrika en het Midden-Oosten. De provincie Antwerpen kende haar oorsprong in de vroege Middeleeuwen. Op het einde van de 7de eeuw werd het oude Romeinse Toxandrië - een gebied dat zich uitstrekte over het Antwerpse, de Antwerpse Kempen, een deel van Noord-Brabant en de Limburgse Kempen - onder het Karolingische vorstenhuis opgesplitst in verschillende gouwen (pagus).

De pagus Renensium omvatte wat nu het Antwerpse is, de pagus Toxandrië situeerde zich in het oosten en het noorden. De belangrijkste Karolingische vorst, Karel de Grote, verenigde onder zijn scepter een rijk dat zich uitstrekte van de Atlantische Oceaan en de Noordzee tot de Elbe, de Midden-Donau, Midden-Italië en de Ebro. Na zijn dood werd het gebied in drie delen verdeeld: (Verdun, 843) West-Francië, ten westen van de Schelde, Lotharingen, tussen Schelde en Rijn, en Oost-Francië, ten oosten daarvan. Twee delen, Oost-Francië en Lotharingen, werden in 925 een eenheid, die vanaf dan het Duitse Rijk werd genoemd. In 1106 werd deze titel toegekend aan de graven van Leuven, die zich vanaf het midden van de 12de eeuw hertogen van Brabant noemden.

In de 15de eeuw veranderde het politieke klimaat. Door erfenissen en oorlogen kwamen onze streken onder de heerschappij van de Bourgondiërs. Hun beleid kenmerkte zich door territoriale centralisatie. Naast de Statenvergadering kon ook de Staten-Generaal worden samengeroepen, waarin de drie standen uit de verschillende hertogdommen, graafschappen en heerlijkheden zetelden. De Bourgondische centralisatie bracht als slingerbeweging echter ook een sterk opduikend regionaal bewustzijn met zich mee. Zo zag Maria van Bourgondië zich in 1477 verplicht om het Groot Privilegie toe te staan, waardoor de Staten en de Staten-Generaal nieuwe voorrechten kregen.

Vanaf 1482 ging het bewind over op de Habsburgers. Onder hun gezag werd de functie van Gouverneur gecreëerd. In dit tijdvak groeide tegelijk de provinciale gedachte. In 1549 vaardigde keizer Karel V de Pragmatieke Sanctie uit, waarin het markgraafschap Antwerpen voor het eerst werd vermeld als één van de 17 Provinciën. Antwerpen bleef vertegenwoordigd in de Staten van Brabant en vanaf 1565 werd ook een 'Permanente Deputatie' in het leven geroepen. Deze instelling was verantwoordelijk voor het dagelijks beleid, vooral op financieel en fiscaal vlak.

De Spaanse Furie en de val van Antwerpen (1585) hadden de feitelijke scheiding tussen de Zuidelijke en Noordelijke Nederlanden tot gevolg. Antwerpen verviel tot een regionaal centrum. Pas in 1713 maakte de Vrede van Utrecht een einde aan de Spaanse Erfenisoorlog. Karel VI werd de eerste Oostenrijkse vorst van de Zuidelijke Nederlanden. Evenals de Spanjaarden waren de Oostenrijkers absolutisten die geen rekening met de Vlaamse instellingen hielden. Ze bestuurden de gebieden vanuit Wenen. Vooral Jozef II drukte zijn stempel op de Oostenrijkse Nederlanden door het gebied te verdelen in negen kreitsen.

De kreits Antwerpen omvatte naast het markgraafschap eveneens de heerlijkheid Mechelen, die tot dan toe een afzonderlijke enclave had gevormd. De Staten bleven wel bestaan, maar de Deputaties werden afgeschaft. Deze indeling was echter geen lang leven beschoren, want reeds een tweetal maanden na afkondiging werd het keizerlijk edict opgeheven. De felle oppositie tegen de projecten van Jozef II liep uit in de Brabantse Omwenteling van 1789-1790. Deze opstand leidde op 11 januari 1790 tot de oprichting van een republiek onder de benaming Verenigde Belgische Staten. Nog geen jaar later werd deze republiek echter weer door de Oostenrijkse wapens opgeruimd.

In 1794 veroverden de Franse revolutionaire legers - die een einde stelden aan het Ancien Régime - de contreien. Het land werd verdeeld in negen departementen. De provincie Antwerpen kreeg de naam Departement van de Twee Neten. Van de oude instellingen en voorrechten bleef toen niets meer over. In het najaar van 1798 kwam het tot uitbarstingen van gewapend verzet, die bekend werden onder de naam Boerenkrijg. Het Departement van de Twee Neten was de haard van deze kortstondige verzetsacties.

Na het neerslaan van de Boerenkrijg verscherpten de Fransen hun repressie tegen de tegenstanders van het nieuwe regime. De staatsgreep van Napoleon Bonaparte en de instelling van zijn Consulaat brachten een verbetering in de toestand. Aan het hoofd van een departement werd een prefect aangesteld, die jaarlijks verslag uitbracht aan Napoleon zelf. Deze traditie mondde later uit in de openingsredes die jaarlijks door de Provinciegouverneurs worden uitgesproken ter gelegenheid van de opening van de gewone zitting van de Provincieraad.

Na de instorting van het Franse keizerrijk (1814) werden de gewesten verenigd met Nederland tot het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Het gebied kreeg officieel de naam provincie Antwerpen, de grenzen van de departementen bleven grotendeels behouden. De provincies kregen de bevoegdheid hun eigen zaken te regelen via de Provinciale Staten. Ook het dagelijks bestuur, de Gedeputeerde Staten, werd in ere hersteld.

Vanaf 1827 groeide het verzet tegen het verlicht despotisme van Koning Willem I. Na een gewapende opstand riep het Voorlopig Bewind in 1830 de onafhankelijkheid van België uit. In 1831 werd de grondwet afgekondigd, waarin de provincies als organisatorische en territoriale entiteiten werden bevestigd. De inrichting van de Provincieraad werd in 1836 door de provinciewet vastgelegd.

In 1984 werden de provincies opgewaardeerd. Het Sint-Michielsakkoord van 5 mei 1993 bevestigde het bestaan van de provincies als intermediaire politieke besturen tussen gemeenten enerzijds en gewestelijke en federale overheid anderzijds. Op 1 januari 1995 ten slotte werd de provincie Brabant opgesplitst in Vlaams-Brabant en Waals-Brabant, zodat België nu tien provincies telt.

Steden en dorpen in de provincie Antwerpen: