Belgie.NL | Ardennen | Slag om de Ardennen

	Accommodaties
	Campings
	Groeps- accommodaties
	Hotels
	Kastelen
	Vakantiehuis-Ardennen
	Vakantiehuizen
	Vakantieparken
	Reizen
	Auto vakanties
	Busreizen
	Lastminutes
	Pakketreizen
	Stedentrips
	Treinreizen
	Outdoor
	Weekendje weg
	Vervoer
	Autohuur
	Trein
	Veerdiensten
	Aanbiedingen
	Actuele aanbiedingen
	Vliegtickets
	Vliegtickets

Weer

Webcams
Weer
Reisverhalen
Plattegronden
Fotogalerij

Ardennes Etape - De Ardennen specialist
Ardennes-Etape is de Ardennen specialist en biedt grootste aanbod vakantie huizen, chalets, villa's en luxe groepsaccommodaties in de Ardennen! Bel 0032 80 292 400 of ga naar de website: Ardennes-Etape

Belgie.nl - Ardennen - Slag om de Ardennen

Slag om de Ardennen

belgie, ontspannen, slag om de ardennen

De geallieerde landing in Normandië op 6 juni 44 vormde een psychologische nederlaag voor het Duitse leger. Met een minimum aan slachtoffers zouden de Geallieerden erin slagen om in enkele dagen 150.000 mannen te ontschepen. Iets meer dan een maand na de landing zouden bijna een miljoen soldaten deelnemen aan de strijd in Normandië, waarna ze krachtig zouden doorstoten doorheen Frankrijk en vervolgens door België. In het centrum bevond zich het 1e Amerikaans leger van Generaal Hodges, rechts het 3e Amerikaans leger onder Generaal Patton, en links het 2e Britse leger met aan het hoofd Generaal Dempsey. Parijs werd eind augustus bevrijd. Doornik, Brussel en Antwerpen werden begin september bevrijd door de Britse troepen, en in de loop van dezelfde maand bevrijdden Amerikaanse divisies Bergen, Namen, Luik en de Ardennen.

Na een haastige terugval zetten de Duitse eenheden hun verdediging op achter de Siegfriedlinie. Het 1eLeger van Hodges slaagde er niettemin in om Aachen in te nemen, terwijl het 3e Leger van Patton zich opmaakte om het Saarland te veroveren. Generaal Eisenhower was opperste bevelhebber van de geallieerde troepen in Europa (S.H.A.E.F.). Hij was van mening dat tussen de twee fronten het moeilijke terrein en de winterse weersomstandigheden de Duitsers zou weerhouden van het inzetten van een offensief, en daarom besliste hij om het tempo van de opmars te verminderen en nam hij het berekende risico om deze sector te verzwakken. Op dat ogenblik zouden de Ardennen de sector vormen waar de Amerikaanse divisies zich konden hergroeperen.

Ondertussen dacht de Amerikaanse president Roosevelt reeds na over de Conferentie van Yalta, waar Europa in februari 45 verdeeld werd in twee invloedszones. Er bestonden ook strategische verschillen tussen de Amerikaanse en Britse bevelhebbers. Eisenhower wou Duitsland veroveren vanuit een hele lengte van de frontlijn, terwijl Montgomery eiste om een snelle en krachtige doorsteek naar Berlijnvanuit Nederland. Van die periode van respijt maakte het Duitse opperbevel gebruik om een groots aanvalsplan op touw te zetten.

Het had tot doel om de Ardennen te doorkruisen, de Maas over te steken en Antwerpen opnieuw in te nemen met zijn haveninfrastructuur. Op die manier kon men de toevoer afsnijden van de bevoorrading van de geallieerde legers, en het Amerikaanse leger isoleren van het Britse. Zo wou men de Geallieerden dwingen om te capituleren en op zijn minst voor het westerse front een getekende vrede bereiken. Het Duitse leger zou dan overgebracht kunnen worden naar het Oostfront om daar de opmars van het Russische leger te stuiten. Maar het succes van deze aanval zou afhangen van meerdere factoren: een langdurig laag wolkendek om de tussenkomst van de geallieerde luchtmacht te verhinderen, een zeer snelle aanvakelijke doorstoot waarbij geallieerde benzinedepots moesten buitgemaakt worden, de controle over belangrijke verkeersknooppunten en in een latere fase een verbreding van de geslagen bressen.

Volgens de besluiten van het Duitse opperbevel zou de “voornaamste inspanning” voor de aanval geleverd worden door het 6e Pantserleger van Sepp Dietrich. Hij moest over de hellingen van Elsenborn heen en de Maas oversteken tussen Hoei en Luik. Het 5e Pantserleger onder bevel van Generaal Baron Hasso von Manteuffel had als doel om de belangrijke verkeersknooppunten van St-Vith en Bastogne te veroveren, de Maas over te steken tussen Dinant en Andenne en via Brussel naar Antwerpen op te rukken. De noordflank van het offensief werd bemand door het 15e Leger van von Zangen. Op de zuidflank moest het 7e Leger van Generaal Brandenberger weerstand bieden tegen eventuele tegenaanvallen van Generaal Patton en zijn 3e Amerikaans leger.

Om verwarring te stichten moesten speciaal opgeleide groepen wantrouwen en verdenking zaaien onder de Amerikaanse troepen. Deze commando’s van Kolonel Otto Storzeny droegen Amerikaanse uniformen en gebruikten materiaal dat ze op de GI's buitgemaakt hadden. Ze moesten de bruggen van Hoei en Amay veroveren om de ongehinderde doortocht van de Duitse pantsercolonnes mogelijk te maken.

Om elke Amerikaanse versterking vanuit het noorden naar het slagveld te beletten zouden Kolonel von der Heydte en zijn 800 parachutisten boven de Hoge Venen landen en het kruispunt aan de Baraque Michel controleren. Elke nacht gedurende weken, onder volledige radiostilte, brachten de Duitse bevelhebbers 250.000 manschappen, 600 tanks en zware kanonnen en 1900 kanonnen in stelling via de weg of de spoorweg, tussen Montjoie en Echternach. Na meerdere keren uitstel begon op 16 december 44, om 5.30 ’s ochtends, in de koude en de mist, het Duitse offensief over een front van 125 km. Het droeg de codenaam ‘Wacht am Rhein’ (Wacht aan de Rijn) en zou de geschiedenis ingaan als ‘De slag om de Ardennen’.

Voor meer informatie: